آیا آدرس خونه شما میتونه خطر ابتلا به زوال عقل رو تعیین کنه؟
محققها تو مجله نورولوژی (Neurology) در تاریخ ۲۵ ژوئن (۵ تیر) گزارش دادن که به نظر میرسه آدمهایی که تو محلههای فقیرنشین زندگی میکنن، بیشتر در معرض عوامل خطر بیولوژیکی برای التهاب و بیماری آلزایمر هستن.
آنجلا جفرسون، محقق ارشد این پژوهش و مدیر مرکز حافظه و آلزایمر در مرکز پزشکی دانشگاه وندربیلت، توی یه بیانیه خبری گفت: «این نتایج نشون میده که محرومیتهای محله ریسک التهاب رو بالا میبره، که این التهاب میتونه تو مراحل اولیه پیشرفت آلزایمر نقش داشته باشه. همینطور روی خود نشانگرهای زیستی این بیماری هم تأثیر داره.»
تو این تحقیق، محققها ۳۳۴ نفر با میانگین سنی ۷۳ سال رو تا نه سال زیر نظر گرفتن و تو فاصلههای زمانی مشخص ازشون آزمایش خون، اسکن مغز و تستهای تفکر و حافظه گرفتن. از حدود ۱۸۰ نفر از این گروه نمونه مایع نخاعی هم گرفته شد.
نتایج نشون داد آدمهایی که تو مناطق محرومتر زندگی میکردن – یعنی جاهایی که سطح اشتغال، درآمد و تحصیلات پایینتر و میزان ناتوانی بالاتر بود – به احتمال بیشتری سطح بالاتری از پروتئین تاو (tau) داشتن.
محققها توضیح دادن که تاو یه پروتئینه که با بیماری آلزایمر مرتبطه. مغز آدمهایی که آلزایمر پیشرفته دارن، معمولاً پر از تودههای سمی این پروتئینه.
جفرسون گفت: «این مشاهدات نشون میده که زندگی تو محلههای محرومتر ممکنه آدم رو تو شرایط استرسزای بیشتری قرار بده که این استرس باعث تخریب سلولهای عصبی میشه و در نتیجه، خطر ابتلا به آلزایمر رو بالا میبره.»
محققها همینطور متوجه شدن که تو مایع نخاعی شرکتکنندهها، سطح یه نشانگر زیستی دیگه که به التهاب ربط داره هم بالا بوده.
نتایج نشون داد که هرچی محرومیت یه محله بیشتر بود، سطح پروتئین واکنشی C یا همون CRP (که یه نشانگر شناختهشده برای التهابه) تو بدن ساکنینش سریعتر بالا میرفت. محققها گزارش دادن که هرچی محله محرومتر بود، سطح CRP ساکنینش سال به سال بیشتر افزایش پیدا میکرد.
جفرسون گفت: «بر اساس این نتایج، پزشکها و کادر درمان میتونن شرایط محله زندگی افراد رو در نظر بگیرن، مخصوصاً وقتی با کسایی کار میکنن که میتونن از راهکارهایی مثل تغییر سبک زندگی، تکنیکهای کاهش استرس و ورزش برای کم کردن سطح التهاب بدنشون استفاده کنن.»
محققها میگن که دلیل این اتفاقها میتونه استرس شدیدی باشه که آدمها برای گذروندن زندگی باهاش دست و پنجه نرم میکنن. این استرس میتونه التهاب رو زیاد کنه و التهاب هم به نوبه خودش باعث میشه پروتئینهای تاو سمی بشن.
جفرسون اضافه کرد: «باید تلاشها ادامه پیدا کنه تا آدمهایی که تو محلههای محروم زندگی میکنن هم توی تحقیقات مربوط به پیشگیری و درمان آلزایمر شرکت داده بشن.»
با این حال، محققها تأکید کردن که این تحقیق نمیتونه یه رابطه علت و معلولی مستقیم بین فقر و زوال عقل رو ثابت کنه و فقط یه ارتباط رو بین این دوتا نشون میده.
